ฉันไม่รู้ว่าคุณจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ไหม
พวกเราออกลาดตระเวนทุกวันด้วยหวังว่า จะพบพวกคุณทุกคนที่ไหนสักแห่ง
ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณอยู่ที่ไหน
ฉันหาพวกคุณไม่พบ และแล้ววันหนึ่ง ฉันก็พบที่แห่งนี้
ที่นี่สงบมาก
เมื่ออยู่ที่นี่ฉันไม่กลัวว่าจะไม่ได้เจอคุณอีก
อันที่จริงแล้ว ฉันรู้สึกว่าคุณอยู่ที่ไหนสักแห่ง ใกล้ๆ นี้ และเราจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้
ฉันเลยมาที่นี่ทุกวัน ด้วยความหวังว่าสักวันจะได้เจอคุณ
เดอะฟอร์กอตเทนอาร์มี กองทัพกู้เอกราช
"หลั่งเลือดเพื่อผม แล้วผมจะมอบอิสรภาพให้"
นั่นกลายเป็นคำขวัญของกองทัพอินเดียอิสระ
ผู้รักษาความหวังให้ดำรงอยู่ แม้จะสูญเสียซึ่งทุกอย่าง
กองทัพกอบกู้เอกราชยังคงสู้ต่อไป
เพื่อทำตามความฝันที่รอคอยมานานแสนนาน ที่จะปลดปล่อยอินเดีย
ผู้ปกครองชาวอังกฤษสั่งระงับข่าวสาร ของกองทัพอินเดียอิสระในทันที
และขนานนามกองทัพกู้เอกราชนี้ว่า กองทัพกบฏ
ใกล้เมืองเมมโหย่ พม่า ปี 1944
มายา
พรมแดนอินเดีย-พม่า ปี 1996
ใกล้ถึงโรงเรียนแล้วค่ะ
แต่ข้างหน้ามีหน่วยลาดตระเวน ของกองทัพเต็มไปหมด
รีบมาเถอะ
นั่นใช่ทางไปโรงเรียนหรือเปล่า
โรงเรียนต้องไปตามทางเส้นนี้ค่ะ
ขอเวลาหน่อย
ฉันต้องตรวจสอบอะไรบางอย่าง
ได้ค่ะ เขาจะไปด้วย และพาคุณไปที่โรงเรียน
แต่รีบหน่อยนะ
คุณไม่ได้นอนเลยตั้งแต่วันที่มาถึง
สุรินทร
ทุกครั้งที่หลับตา ผมเห็นแต่ซากศพ
คุณรู้หรือเปล่าว่าการอดตายมันเป็นยังไง
เห็นแผลของอาร์ชาดแล้วใช่ไหม
- หนองไหลเยิ้ม มีหนอนไต่ - อาร์ชาดไม่เป็นไร
- อาร์ชาดไม่เป็นไรแล้ว - หนอน
หนอนยั้วเยี้ยไปหมด มายา
เราไม่มีอะไรกิน
ได้แต่เดินไปเรื่อยๆ
แล้วเราก็เริ่มพบศพของพวกพ้อง
ศพที่เน่าเปื่อย
เราเสียคนไปหลายพันคน มายา
ผมรอดมาได้
เราแพ้ แต่ผมกลับรอดมาได้
ฉันรอคุณทุกวัน
ฉันเขียนความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อคุณ ไว้ในจดหมายเหล่านี้
เฝ้าหวังว่าสักวันคุณจะได้อ่าน
แต่ก็มีอีกหลายอย่างที่ไม่ได้บอกเล่า
เพราะบางสิ่งไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูด
ต้องรู้สึกเท่านั้น
หนีเร็ว ออกไปจากที่นี่
ตายซะ พวกห่า
- เวรแล้ว - วิ่ง
เอาไปกินซะ ไอ้สัตว์
- ผู้กองครับ - ว่าไง
ผู้กอง นี่เป็นการโจมตีทางอากาศ เพื่อสนับสนุนการรุกคืบของกองทัพอังกฤษ
แนวหน้าของพวกเขาจะมาถึงในตอนเช้า
คำสั่งของเราล่ะ
สำนักงานใหญ่ยกให้คุณเป็นผู้ตัดสินใจครับ
เราจะถอยไปย่างกุ้ง
หรืออยู่ต้านพวกอังกฤษก็ได้
โสธิ
อาร์ชาด
เราเหลือกระสุนไม่มากแล้ว
ผู้กอง พวกเราจะตายกันหมด มันจบแล้ว
เขาพูดถูก มันจบแล้ว ไม่เหลืออะไรแล้ว
ไม่เหลืออะไรแล้วเหรอ แกสู้ไม่เป็นเหรอวะ
ทำอะไรน่ะ เขาพูดถูกนะ
พวกญี่ปุ่นจะไม่ส่งของมาให้เราแล้ว
พวกมันถอยไปย่างกุ้งแล้ว
แหกตาดูสิ
ถ้าพวกเราอยู่ที่นี่ เราจะตายกันหมด
สู้ไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา โสธิ
ได้เหรอ
ผ่านมาขนาดนี้ นายยังคิดจะได้อะไรอีกเหรอ
ทุกคน...
มองดูสิ ทุกคนที่ตายไป
ไหนจะพวกที่สละชีวิตในป่าอีก
การเสียสละของพวกเขา ไม่มีความหมายเลยเหรอ
คิดถึงคำพูดของท่านผู้นำสิ
"หลั่งเลือดเพื่อผม แล้วผมจะมอบอิสรภาพให้"
ท่านผู้นำขอเลือดของเรา เลือดของเรา
เพราะเราไม่มีทางได้อิสรภาพมา โดยไม่เสียเลือดเนื้อ
เราต้องจ่ายเพื่ออิสรภาพของเราที่นี่
และเราจะจ่าย
ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นพันๆ ครั้ง
ไม่ว่าเราจะไปถึงเดลีหรือไม่
แต่การปฏิวัติของเราจะไปถึงเดลี นี่เป็นหนทางเดียว
ทหารที่บาดเจ็บจะถูกนำตัวกลับย่างกุ้ง
กองร้อยรานีจันษีจะเป็นผู้รับผิดชอบ
พวกเราที่เหลือ
จะอยู่ต้านพวกอังกฤษให้ถึงที่สุด
สักวันอินเดียจะจดจำการเสียสละของเรา
พวกเขาอาจจะไม่เข้าใจ
แต่ต้องจำได้อย่างแน่นอน
หลังสงครามจบ ฉันหลบซ่อนอยู่ในเมมโหย่
มันอันตรายมากที่จะออกมาข้างนอก
เพราะสายลับของอังกฤษกำลังควานหา ทหารของกองทัพอินเดียอิสระ
ฉันเองก็ต้องเปลี่ยนชื่อเป็นจันกี
จำได้ไหมที่คุณบอกว่าเราทุกคน ต่อสู้ในศึกของตัวเอง
มายาตายในศึกครั้งนี้
และถูกแทนที่โดยจันกี
จันกียังคงต่อสู้เพื่ออิสรภาพ
อิสรภาพกลายเป็นเป้าหมายในชีวิตฉัน
ด้วยจุดประสงค์นั้น ฉันจึงเปิดโรงเรียนในเมมโหย่
เด็กผู้หญิงทุกคนที่นี่เรียกฉันว่า "คุณยาย" ตอนนี้พวกแกคือทหารของฉัน
ฉันสอนให้พวกแกสู้ สอนให้พวกแกเชื่อมั่นในตัวเอง
เหมือนที่ท่านผู้นำสอนพวกเรา
มายา...
ไปเถอะ
ไปก่อนนะ มายา
รักษาตัวด้วย
ถ้าเธอปลอดภัย
เขาก็จะมีเหตุผล...
ให้มีชีวิตอยู่
- ชัยชนะสู่อินเดีย - ชัยชนะสู่อินเดีย
ไม่นะ
คุณรู้จักคุณยายจันกีเหรอคะ
รู้จัก
แต่น่าเสียดาย
ที่เป็นแค่ช่วงสั้นๆ
คนที่นี่บอกฉันว่าเรามาช้าไปนิดเดียว
ปีก่อน กองทัพจับคุณยายเข้าคุกอีกรอบ
ตอนท่านกลับมาเมื่อสี่เดือนก่อน ท่านป่วยหนักมาก
หลังจากนั้น แค่สองวัน...
ทำอะไรน่ะ อาร์ชาด
ฉันไม่ได้เห็นหน้าหล่อๆ ของตัวเอง มาพักใหญ่แล้ว
ฉันอยากรู้ว่ามันยังอยู่ หรือโดนฝนห่าชะล้างไปหมดแล้ว
โสธิ
พวกห่านั่น
ไปทางขวา
เฮ้ย ประหยัดกระสุนหน่อย
ยิงคุ้มกันด้วย
อาร์ชาด
อาร์ชาด ลุกขึ้น นายไหวไหม
ขุดฉันออกไปที ฉันทำพลาด
อาร์ชาด ลุก
ฉันไม่เป็นไร โสธิ ไปซะ
หุบปากไป
โสธิ ฉันไม่เป็นไร ไปซะ เอาปืนนี่ไป แล้วไปซะ
อย่าตายนะโว้ย ไม่งั้นฉันยิงแน่
ภูมี
หลบ
ภูมี หลบ
สมัยยังเด็ก พวกเราเคยถามคุณยายว่า "คุณยาย นั่นรูปใครคะ"
ท่านตอบโดยไม่ลังเลเลยว่า "นี่คือคนที่ฉันรัก"
ฉันไม่มีวันลืมรอยยิ้มของท่าน
ทำไมปู่ไม่เคยกลับมาตามหามายาล่ะ
ฉันถูกจับเป็นเชลย
เราสูญเสียทุกอย่าง
พวกเรา 17,000 คน ถูกพากลับไปขังคุกที่อินเดีย
เราถูกพาไปพิจารณาคดีที่ป้อมแดง
ในข้อหาก่อสงครามต่อจักรวรรดิอังกฤษ
เราถูกมองว่าเป็นกองทัพกบฏ
แต่เมื่อความจริงเปิดเผย ในการพิจารณาคดีที่ป้อมแดง
ก็เกิดการลุกฮือทั่วประเทศ
ชาวอินเดียหลายพันคน ออกมาประท้วงตามท้องถนน
แม้แต่ทหารเรือของ กองทัพเรือหลวงอินเดียก็ก่อกบฏ
และเริ่มเรียกตัวเองว่า กองทัพเรืออินเดียอิสระ
ทั้งประเทศออกมาตามท้องถนน เพื่อสนับสนุนกองทัพอินเดียอิสระ
นั่นคือตอนที่อังกฤษเข้าใจ
ว่าหากไม่มีความภักดีของทหารอินเดีย
จักรวรรดิก็อยู่ไม่ได้
ตอนฉันออกจากคุกในปี 1947
ฉันตระหนักว่าฉันได้กลายเป็นผู้ลี้ภัย ในประเทศของตัวเอง
ตอนนี้บ้านของฉันอยู่ในประเทศอื่น
ปากีสถาน
เราไม่เหลืออะไรเลย กองทัพอินเดียไม่รับเรากลับเข้าประจำการ
จะรับได้ยังไง
ยังไงพวกเราก็เป็นกบฏ
กว่าสถานการณ์จะดีขึ้นก็ผ่านไปห้าปีแล้ว
ฉันกลับไปยังสิงคโปร์ในปี 1952
หวังว่าจะพบมายา หรืออย่างน้อยก็รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน
แต่ก็ไม่ได้อะไร
ฉันมาพม่า แต่ตอนนั้น พม่าประกาศใช้กฎอัยการศึกแล้ว
ห้ามใครเข้าหรือออกนอกประเทศ
ฉันทำทุกวิถีทางแล้ว เคยข้ามชายแดนมาหนหนึ่งด้วยซ้ำ
แต่โชคไม่เข้าข้าง ฉันถูกจับได้
และส่งออกนอกประเทศ
แล้ววันหนึ่ง
ฉันก็แค่ยอมแพ้
ฉันหันหลังให้ชีวิต
และคนอื่นๆ
ฉันหยุดใช้ชีวิต
แต่เธอไม่หยุด
มายาสู้ต่อไป
พวกปู่อุทิศทั้งชีวิตเพื่อประเทศ
เพื่อความฝันของอินเดีย
มายาเองก็ต่อสู้เพื่ออิสรภาพต่อไป
แต่พวกคุณได้อะไร
พวกคุณได้อะไรจากการต่อสู้นั้น
อามาร์ คนรุ่นเธอจะเป็นคนบอกว่า เราได้อะไรจากการต่อสู้นั้น
ถ้าเทียบกันแล้ว การต่อสู้เพื่ออิสรภาพถือว่าง่ายนะ
มันคือการต่อสู้ของเรา
แต่การต่อสู้เพื่อรักษาอิสรภาพนั้นไว้
มันยากกว่ามาก
และนั่นคือการต่อสู้ของพวกเธอทุกคน
เราจะถ่ายรูปด้วยกันในเดลี
ที่ป้อมแดง
ไม่ว่ายังไง
ฉันสัญญาว่าจะสู้ในศึกนี้ต่อไป
เราได้ยินว่าพวกทหารกำลังใกล้เข้ามา
พวกเขาอาจมาที่โรงเรียน เราต้องไปแล้วค่ะ
ชายแดนอยู่ไม่ไกล เราบุกป่าไปได้
ได้ๆ
ไปค้นทางนั้น ไป
เร็วเข้า
ไปเร็ว ไปๆ
ฉันไปไม่ได้ ฉันไปด้วยไม่ได้
- อะไรนะ ไม่ - ฉันไปด้วยไม่ได้
ไม่มีทางอื่นแล้ว อามาร์
พวกเราอยู่นี่ เราจะพาปู่ไปด้วย
พยายามเข้าใจที่ฉันพูดหน่อย
ฉันขาหัก ฉันเดินไม่ได้
อย่าเสียเวลาเลย ฟังฉัน
ดูซะ ชายแดนอยู่นั่น
รีบไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ติดต่อกองทัพอินเดียแล้วขอความช่วยเหลือ
ฉันจะซ่อนอยู่ที่นี่ ไม่เป็นไรหรอก
ไปได้แล้ว เร็ว รานี พูดให้เขาเข้าใจที
เราทิ้งปู่ไว้คนเดียวไม่ได้
ถ้าปู่ไม่ไป ผมก็ไม่ไป
อามาร์ เธอต้องเข้าใจ
ถ้าพวกเธออยู่ที่นี่ จะไม่มีใครรอด
เชื่อฉัน เธอต้องไปจากที่นี่ถึงจะช่วยฉันได้
- อามาร์ เขาพูดถูกนะ - ไปๆ
มาด้วยกัน ไม่งั้นเราจะตายกันหมด
- ไปขอความช่วยเหลือเดี๋ยวนี้ - ไป กล้าหาญเข้าไว้ ไปๆ
โสธิได้สละชีวิต ณ จุดที่ทหาร ของกองทัพอินเดียอิสระนับพันคน
เสียสละตนเองเพื่ออิสรภาพของอินเดีย
ทหารเกือบ 26,000 นาย ของกองทัพอินเดียอิสระ
ได้สละชีวิตในการต่อสู้ เพื่ออิสรภาพของอินเดีย
ทหารกองทัพกู้เอกราชที่รอดชีวิต ไม่ได้กลับสู่กองทัพของอินเดียอิสระสักคน
แม้จะมีการยื่นร้องเรียนและจดหมาย จำนวนมาก รัฐบาลก็ปฏิเสธที่จะให้บำนาญ
สำหรับนักสู้เพื่ออิสรภาพ แก่ทหารกองทัพอินเดียอิสระที่รอดชีวิต
เมื่อเวลาผ่านไป กองทัพอินเดียอิสระก็กลายเป็น
เดอะฟอร์กอตเทนอาร์มี กองทัพกู้เอกราช